Wstęp
Alfons Wojewski był wybitnym polskim lekarzem urologiem, którego życie i praca miały znaczący wpływ na rozwój medycyny w Polsce, szczególnie w regionie Pomorza. Urodził się 19 maja 1912 roku w Gościcinie koło Wejherowa, a zmarł 3 listopada 1992 roku w Warszawie. Jego kariera naukowa i praktyka lekarska zasługują na szczególne uznanie, a jego osiągnięcia w dziedzinie urologii oraz działalność dydaktyczna pozostawiły trwały ślad w historii polskiej medycyny.
Dzieciństwo i edukacja
Alfons Wojewski dorastał w Gościcinie w rodzinie posiadacza ziemskiego, Józefa Wojewskiego oraz Marii z domu Willa. Miał ośmioro rodzeństwa, co wpłynęło na jego późniejsze wartości rodzinne i społeczne. W 1932 roku ukończył Gimnazjum Klasyczne w Wejherowie, a po odbyciu obowiązkowej służby wojskowej rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego. Jego aktywność na uczelni obejmowała zarówno udział w orkiestrze studenckiej, jak i przynależność do korporacji studenckiej Baltia. Dyplom lekarza uzyskał w 1939 roku, co stanowiło fundament dla jego późniejszej kariery medycznej.
II wojna światowa
Podczas II wojny światowej Alfons Wojewski został wcielony do wojska, a jego doświadczenia z tego okresu były niezwykle dramatyczne. Udało mu się przeżyć bombardowanie pociągu, które przewoził go do punktu zbiorczego. Jako lekarz wojskowy pracował w szpitalu w Parczewie, a następnie w Gdyni i Wejherowie. W tym czasie rozpoczął działalność konspiracyjną, najpierw w organizacji Polska Żyje, a później jako szef wydziału sanitarnego Tajnej Organizacji Wojskowej „Gryf Pomorski”. Jego działalność nie pozostała bez konsekwencji – w 1943 roku został aresztowany przez Gestapo i przewieziony do obozu KL Stutthof, gdzie pracował jako chirurg. Po brutalnym śledztwie uczestniczył w marszu śmierci, uciekając jednak z rąk oprawców i ukrywając się do końca wojny.
Okres powojenny
Po zakończeniu II wojny światowej Alfons Wojewski podjął pracę w szpitalu w Wejherowie, a także angażował się w odbudowę zniszczonych placówek medycznych w Gdyni i Pucku. W 1949 roku uzyskał tytuł doktora medycyny na podstawie pracy dotyczącej organizacji pracy lekarskiej w obozie Stutthof. Jego kariera jednak nie była wolna od przeszkód – z powodu swoich wcześniejszych działań konspiracyjnych został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa na ponad rok. Dzięki interwencji adwokata uniknął tragicznych konsekwencji tego incydentu.
W 1950 roku rozpoczął pracę na Akademii Medycznej w Gdańsku, gdzie wspólnie z wybitnymi specjalistami rozwijał dziedziny chirurgii i urologii. Uzyskał tytuły specjalisty zarówno z chirurgii (1953), jak i urologii (1954), co otworzyło mu drzwi do dalszej kariery naukowej.
Praca na Pomorskiej Akademii Medycznej
W 1955 roku Alfons Wojewski został oddelegowany przez Ministerstwo Zdrowia do Szczecina, gdzie miał za zadanie stworzyć Klinikę Urologiczną oraz zorganizować leczenie urologiczne na Pomorzu. Otwarcie pierwszego oddziału miało miejsce już w sierpniu tego samego roku. W kolejnych latach prof. Wojewski przyczynił się do rozwoju klinik urologicznych nie tylko w Szczecinie, ale także w pobliskich miejscowościach takich jak Zdunowo i Nowe Czarnowo.
W Szczecinie zdobywał kolejne stopnie naukowe związane z zarządzaniem uczelnią – został docentem (1961) oraz profesorem nadzwyczajnym (1966), a następnie profesorem zwyczajnym (1972). Jego zaangażowanie w rozwój edukacji medycznej zostało docenione poprzez wybór na dziekana Wydziału Lekarskiego oraz prorektora ds. medycznych Pomorskiej Akademii Medycznej.
Dalsze lata życia i działalność naukowa
Po przejściu na emeryturę 1 października 1978 roku prof. Wojewski osiedlił się w Warszawie, gdzie mimo zakończenia formalnej kariery zawodowej kontynuował pracę przez kolejne 11 lat w Spółdzielni Ordynatorsko-Profesorskiej. Zmarł 3 listopada 1992 roku i spoczywa na cmentarzu w Warszawie-Ursusie obok żony Hildegardy.
W ciągu swojej kariery naukowej prof. Wojewski opublikował wiele prac dotyczących urologii; ich liczba wynosiła od 129 do 136 pozycji naukowych. Jego prace koncentrowały się głównie na problematyce zdrowotnej związanej z układem moczowym oraz organizacją pracy medycznej podczas II wojny światowej.
Życie prywatne
Alfons Wojewski ożenił się 25 października 1941 roku z Hildegardą Tutkowską. Mieli dwie córki: Elżbietę oraz Janinę. Życie rodzinne prof. Wojewskiego było ważnym elementem jego egzystencji, które zawsze traktował priorytetowo nawet podczas intensywnej pracy zawodowej.
Nagrody i odznaczenia
Prof. Alfons Wojewski był wielokrotnie odznaczany za swoje osiągnięcia zawodowe oraz wkład w rozwój medycyny polskiej. Otrzymał m.in.: Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski oraz Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 oraz Medal Komisji Edukacji Narodowej. Jego praca została również doceniona poprzez nadanie mu Medalu Za Zasługi dla Pomorskiej Akademii Medycznej oraz odzn
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).