Wstęp
David Scheinert, urodzony 29 maja 1916 roku w Częstochowie, a zmarły 24 sierpnia 1996 roku w Koekelberg, był belgijskim pisarzem i poetą, który wydał wiele znaczących dzieł literackich. Pochodzący z zasymilowanej rodziny polskich Żydów, Scheinert przeszedł przez ciężkie doświadczenia historyczne, które wpłynęły na jego twórczość oraz życie osobiste. Jego życie i twórczość są przykładem połączenia różnych kultur oraz literackich tradycji, co czyni go istotną postacią w belgijskiej literaturze francuskojęzycznej.
Życiorys
David Scheinert przyszedł na świat jako Dawid Szajnert w rodzinie o długich tradycjach kupieckich. Jego ojciec pracował w hucie szkła, co było typowe dla wielu Żydów w Polsce. W 1924 roku cała rodzina przeniosła się do Belgii, co miało ogromny wpływ na życie Davida. Mimo że nowa ojczyzna stała przed nim otwartymi drzwiami, Scheinert przez długi czas odczuwał tęsknotę za Polską oraz miał trudności z opanowaniem języka francuskiego. W 1939 roku uzyskał belgijskie obywatelstwo.
II wojna światowa okazała się tragicznym okresem w jego życiu. Wszyscy członkowie najbliższej rodziny zostali deportowani do Auschwitz-Birkenau, gdzie ponieśli śmierć. To traumatyczne wydarzenie znacząco wpłynęło na jego późniejsze pisarstwo oraz zaangażowanie społeczne. Po wojnie, w 1945 roku, David Scheinert ożenił się z poetką Suzanne Scheinert-Servais. W tym czasie stał się aktywnym uczestnikiem ruchów syjonistycznych oraz marksistowskich.
Scheinert osiedlił się w Rixensart, gdzie napisał swoją pierwszą powieść „L’apprentissage inutile”, która została wydana w 1948 roku w Paryżu. Od tego momentu jego kariera literacka zaczęła nabierać tempa. W 1961 roku otrzymał prestiżową nagrodę literacką Prix Victor-Rossel za powieść „Le Flamand aux longues oreilles”. W ciągu kolejnych lat Scheinert aktywnie uczestniczył w życiu literackim Belgii, m.in. jako współzałożyciel i fundator „Groupe du Roman”. Niestety, atak serca w 1966 roku ograniczył jego działalność artystyczną.
W 1968 roku Scheinert osiedlił się nad jeziorem Genval, gdzie napisał swoją pierwszą sztukę teatralną „L’homme qui allait à Götterwald”. Premiera miała miejsce w 1972 roku w teatrze w Genewie. Również w tym samym roku ufundował nagrodę literacką dla pisarzy francuskojęzycznych publikujących w Belgii. Ostatecznie Scheinert osiedlił się na stałe w Brukseli, gdzie mieszkał aż do swojej śmierci.
Twórczość
David Scheinert był autorem różnorodnych dzieł literackich obejmujących prozę, poezję oraz tłumaczenia. Jego twórczość jest głęboko zakorzeniona w doświadczeniach osobistych oraz historycznych, co czyni ją niezwykle emocjonalną i refleksyjną.
Proza
Scheinert rozpoczął swoją karierę literacką od powieści „L’apprentissage inutile”, która ukazała się w 1948 roku. Kolejne znaczące dzieła to „Le coup d’État” (1950) oraz „Le Flamand aux longues oreilles” (1959), za które otrzymał nagrodę Prix Victor-Rossel. Jego proza często porusza problemy tożsamości oraz przynależności narodowej, odzwierciedlając jego własne zmagania jako Żyda z Polski osiedlonego w Belgii.
Inne ważne powieści to „Le mal du Docteur Laureys” (1962) oraz „La contre-saison” (1966), która została nagrodzona przez Akademię Francuską. Jego dzieła są znane z głębokiej analizy psychologicznej postaci oraz bogatej narracji. Ostatnie lata jego twórczości to „Le voyage en Palestine” (1973) oraz „Les amitiés lointaines”.
Nowele
Scheinert pisał również nowele, a jedną z nich jest „Bien que la terre soit ronde” (1950). Ponadto zbiór opowiadań „Les amitiés lointaines” wydany w 1983 roku podsumowuje jego refleksje na temat ludzkich relacji i pamięci.
Sztuki teatralne
Oprócz prozy Scheinert był również autorem sztuk teatralnych. Jego pierwsza sztuka „L’homme qui allait à Götterwald” zdobyła uznanie i została uhonorowana nagrodami takimi jak Prix Vaxelaire oraz Prix de la Province de Brabant. W późniejszych latach stworzył także dramaty takie jak „Les poissons sont morts et Les pieds” (1973), które kontynuują tematykę poszukiwania sensu życia i relacji międzyludzkich.
Poezja
David Scheinert był również utalentowanym poetą, którego poezja często eksploruje tematy egzystencjalne i emocjonalne. Jego zbiór poezji „La figue sur l’ulcère” (1949) to przykład jego umiejętności wyrażania skomplikowanych uczuć za pomocą prostych słów. Inne znane tomy to „Requiem au genièvre” (1952) oraz „Sang double” (1962), które pokazują mroczne aspekty ludzkiej natury i historii.
Eseje i wspomnienia
Scheinert nie ograniczał się tylko do fikcji literackiej; pisał również eseje i wspomnienia. Przykładami są „Les écrivains belges devant la réalité” (1964), który zdobył nagrody za swoją przenikliwość oraz „Confidences d’un juif hérétique” (1989), które odsłaniają jego osobiste przemyślenia jako Żyda w Europie po II wojnie światowej.
Tłumaczenia
Scheinert
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).